Jeugdzorg

Het verhaal van Rebecca

Rebecca is zeventien jaar oud, en woont al bijna twee jaar bij Connecting Hands. Na haar studie social work op pauze te hebben gezet omdat het niet goed met haar ging is ze in therapie gegaan, maar het heeft haar niet genoeg kunnen helpen. Rebecca heeft sindsdien tijd doorgebracht in verschillende klinieken in Friesland. Inmiddels gaat het gelukkig wat beter met haar, maar dat betekent nog niet dat het hoofdstuk jeugdzorg volledig voor haar is afgesloten. Rebecca heeft een droom, en ze is nu al onderweg om hem waar te maken. Stapje voor stapje. Daarom -en omdat ze dingen heeft meegemaakt die anders moeten en kúnnen- vertelt ze haar verhaal.

Betrokken voorlopers in dit verhaal:

Betrokken voorloper in dit verhaal: Rebecca Bekkema

Inmiddels al een tijd terug gaat Rebecca voor het eerst in gesprek met een psycholoog na gestopt te zijn met haar studie. Ze heeft last van angsten en paniekaanvallen, waar ze met haar therapeut aan werkt. De angsten zetten zich alleen gauw om in depressieve gevoelens met suïcidale gedachten tot gevolg. Na te horen gekregen te hebben dat het zo niet langer kan, wordt Rebecca opgenomen in een kliniek in Leeuwarden, eerst voor twee dagen om te wachten op een intake-gesprek. Ze mag in de eerste instantie naar huis, maar moet een week later toch worden opgenomen omdat het niet goed met haar gaat. In de weken die volgen vindt Rebecca zich in een constante wisseling tussen de kliniek en haar huis. De plek waar ze zich bevindt verandert bijna elke week. Ondertussen begint ze met het nemen van medicatie, maar de constante verplaatsing van kliniek naar huis en andersom gaat door.

Na een tijdje wordt er besloten over te gaan op een crisismaatregel, die voor een korte tijd de volledige zorg voor Rebecca tijdelijk in de handen van de kliniek plaatst. Daar wordt er vanaf dat moment besloten wat er met haar gebeurt, en hoe er voor haar gezorgd wordt.

Het feit dat je opgenomen wordt in een kliniek is van zichzelf al ontzettend lastig, maar het gaat verder dan dat: als er in de kliniek wordt besloten dat al je vrijheden je moeten worden afgenomen om je te beschermen, dan gebeurt dat. Als er wordt besloten dat je gevaarlijk bent voor jezelf of anderen, word je in een separeercel geplaatst. 

In het halfjaar dat volgt heeft Rebecca vier crisismaatregelen gehad. Vier keer wordt ze gedwongen opgenomen, en gaat ze weer terug naar huis. 

Bij de kliniek wordt op den duur besloten dat ze de zorg voor Rebecca niet meer kunnen dragen, en ze wordt onder een zorgmachtiging van zes maanden overgeplaatst naar een andere kliniek in Franeker. 

In deze zes maanden gebeurt er ontzettend veel, tot Rebecca in februari 2021 weer naar huis wordt gestuurd omdat er bij de kliniek besloten wordt dat het beter is als Rebecca naar huis gaat omdat ze haar niet meer konden geven wat ze nodig had. Ze heeft momenteel thuis ambulante begeleiding van de GGZ. 

Dit alles is gebeurd in anderhalf jaar. Van stoppen met je studie, tot uiteindelijk een half jaar achter elkaar doorbrengen in een kliniek; Rebecca heeft het allemaal meegemaakt. En nu is ze weer thuis. Ergens is het heel heftig, vertelt ze, maar ze kan er ook goed op terugkijken omdat ze heel erg is gegroeid en heel veel over zichzelf geleerd heeft. En dat is iets om ontzettend trots op te zijn. 

Juist op de momenten dat het niet goed gaat, is het moeilijk om alleen te zijn

Terugkijkend op zo’n lange tijd in verschillende klinieken zijn er een hoop dingen te verwerken, waarvan natuurlijk lang niet alles positief is. Iets waar Rebecca heel veel last van heeft gehad is dat ze erg vaak is gesepareerd, soms zonder duidelijke reden. In een separeercel zitten is een bizarre, traumatische ervaring, en niet iets dat je zomaar hoort te ondergaan. Rebecca werd in een separeerdeken gewikkeld, met stof die zodanig sterk is dat je hem niet kapot kunt maken. Horizontaal werd ze naar de separeercel getild, een klein kamertje met alleen een matras, en kartonnen bak om te gebruiken als toilet, en water om te drinken. In de separeercel mag je je eigen kleren niet aan, Rebecca moest er dan ook een jurk dragen van een vergelijkbare stof als de separeerdeken, zodat ze hem niet kapot kon maken. Als ze zichzelf kon uitkleden deed ze dat, maar anders werden haar kleren door de hulpverleners uitgetrokken. Op zo’n moment voel je je onvoorstelbaar kwetsbaar.

Meestal zat Rebecca een dag per keer in de separeercel, maar voor een aantal anderen geldt dat anders; een ander meisje in de kliniek heeft er drie weken achter elkaar gezeten. Volgens Rebecca is het een middel dat in sommige situaties veel te snel wordt ingezet. Niet alle maatregelen passen even goed bij het ene persoon als bij het andere. Op het moment dat je gevaarlijk gedrag vertoont zijn er heel veel potentiële oplossingen, waarvan de separeercel de laatste is die je wil gebruiken. Juist op de momenten dat het niet goed gaat is het moeilijk om alleen te zijn, herinnert Rebecca zich, en in je eentje in een cel zitten voelt niet altijd als de juiste oplossing. In de tweede kliniek waar ze heeft gezeten was de situatie iets beter: in de separeercel was een bank, een televisie, en een plek om buiten een frisse neus te halen. Het voelt vriendelijker, maar haalt het eenzame gevoel niet weg.

Gesepareerd worden is niet de enige maatregel waar Rebecca nare ervaringen mee heeft gehad. Ze is ook heel vaak geïnjecteerd met verschillende kalmeringsmiddelen en medicaties, tot wel vier keer in één avond. Er zijn momenten geweest dat er bovenop Rebecca werd gesprongen om haar rustig te krijgen, waardoor ze ontzettend geschrokken is dat ze de hulpverleners heeft geprobeerd van zich af te slaan, puur omdat ze zich zo onveilig voelde.

Rebecca heeft de afgelopen anderhalf jaar ontzettend veel meegemaakt. Ze heeft veel geleden, maar is ook veel gegroeid. Er zijn in de klinieken momenten geweest dat de hulpverleners haar vertelden dat alles beter zou worden, maar dat ze het niet geloofde. ‘Hoe kan iemand anders nou weten hoe ik me voel?’ Dacht ze. Maar Rebecca heeft de kracht gevonden om door te gaan.

Het gaat nu beter met Rebecca, en dat is een lang proces geweest. Ze heeft zich een lange tijd verschrikkelijk gevoeld, en het gaat ook een lange tijd duren om helemaal te helen. Wat voor Rebecca een groot verschil heeft gemaakt, waren de mensen om haar heen die zonder oordeel haar gevoel erkenden. Een aantal van de verpleegkundigen, familie, vrienden, en de mensen bij Connecting Hands hebben haar gigantisch gesteund. 

Dit verhaal vertelt ze met een droom. Rebecca wil ervaringsdeskundige worden, om anderen te helpen die in een vergelijkbare situatie zitten als die die ze zelf heeft meegemaakt. Ze wil er voor gaan leren en er uiteindelijk mee aan de slag, maar om je dromen waar te maken heb je een eerste stap nodig. Die eerste stap is nu gezet. 

Wat er in de toekomst gaat gebeuren kunnen we nu nog niet weten, maar we kunnen Rebecca al wel helpen. Door dit verhaal écht te horen en na te denken over wat ze heeft verteld, en, nog belangrijker, ernaar te handelen, kunnen we vandaag beginnen het verschil te maken voor jongeren die het moeilijk hebben. En dat verschil kun je het beste maken als je de juiste vragen stelt, en luistert naar de antwoorden. De hulpverleners waar Rebecca het meeste aan heeft gehad, waren degenen die naar haar luisterden, en dat komt niet uit de lucht vallen: samen kom je verder vanuit wederzijds respect.

Onze inzichten uit deze praktijk-ervaring

Wat kunnen we hiervan leren:

Wat kunnen we hiervan leren: ieder persoon met een hulpvraag is anders, net als de situatie waarin ze zich bevinden. Dat betekent dat we goed naar ze moeten luisteren om tot de beste oplossing te komen, en naast ze moeten staan.

Waardevolle Inzichten:

Separeren is traumatisch, en alleen zijn is bij lange na niet altijd een goede oplossing;

Een luisterend oor zorgt dat je je gehoord en begrepen voelt, en dat is heel veel waard;

Samen kom je verder vanuit wederzijds respect.

Meer praktijkverhalen? Lees ze hier:

Categorie: jeudzorg

18 maart, 2021

Heb jij ook zo'n verhaal? Doe mee!

Al meer dan 30 voorlopers gingen je… voor :)

En volg onze beweging ook alvast online via:

Wij gunnen alle Friese kinderen de veiligheid & ontwikkeling die ze stuk voor stuk verdienen.

Daarom is NU de tijd aangebroken om elkaar te inspireren, uit te dagen & te helpen

We verzamelen voorbeelden en verhalen en creëeren  nieuwe voorwaarden